Musisz zainstalować flash player pobierz instalator










Na Kawie

„Na jesienną nutę” Jesień odziana w suknię z mgły wędruje, w szeleście liści pod stopami ją słyszysz. Wrzosami pięknie świat dekoruje, dobrze jest posłuchać jesiennej ciszy. W korale z jarzębiny ta pani wystrojona, pogrąża się często w melancholijnej zadumie. Chusta z babiego lata lśni na jej ramionach, tak pomalować świat jedynie ona umie. Policzki ma czasem zapłakane deszczem, wiatr niepokorny włosy jej rozwiewa. O jesieni złota co nam powiesz jeszcze, powiedz o czym dzisiaj światu zaśpiewasz. Tekst, Barbara Ładzińska "CZERWONA KSIĘŻNICZKA"

Na Kawie

24 września 2013 roku odbyło się kolejne spotkanie członków DKK. Tym razem dyskusja toczyła się wokół książki pt. „Czerwona księżniczka” autorstwa Sofki Zinovieff. Prawdziwy świat bohaterów doktora Żywago. Kiedy w 1907 roku hrabianka Sophy z Bobrinskich i książę Piotr Dołgoruki świętowali narodziny córeczki, wydawało się, że mała Sofka ma zapewnioną świetlaną przyszłość. Arystokratyczne pochodzenie, płynąca w jej żyłach krew dwóch starych rosyjskich rodów, żyjących w bliskiej przyjaźni z carem i jego rodziną, rozległe majątki, nieprzebrane bogactwa i odpowiednie koneksje gwarantowały, że maleństwu niczego nie zabraknie. Życie pisało już jednak dla niej inny scenariusz. Burzliwa historia tamtych czasów spowodowała, że księżniczka spędziła większość życia na zachodzie Europy w warunkach zgoła odmiennych od tych, do których przywykła w młodości. Niespełna sto lat później jej wnuczka i imienniczka Sofka Zinovieff wyrusza w fascynującą podróż w czasie, zbierając dokumenty, fakty i opinie o swojej niezwykłej babce. Inspirująca do tych poszukiwań stała się lektura pisanego przez Sofkę na emigracji pamiętnika, który podarowała wnuczce na szesnaste urodziny, a owocem przeprowadzonego przez autorkę rodzinnego "śledztwa" jest ta książka. Z jej kart wynika, że obraz kobiety pełnej dumy i słabości, romantycznych uniesień i prymitywnych żądz, która ma odwagę podążać w życiu własną drogą bez względu na opinię otoczenia, nie stroni od alkoholu i zabaw, a przy tym jest osobą bardzo wrażliwą i oczytaną. Rosyjska arystokratka nie zawahała się nawet, ku oburzeniu społeczności imigracyjnej, wstąpić do partii komunistycznej ani porzucić własnych dzieci w imię miłości do mężczyzny. Sofka w autobiografii o macierzyństwie pisze: "Matka musi mieć własne życie i zainteresowania, aby nie mieć pretensji, że dzieci dorastają i prowadzą swoje życie, aby nie zostać z niczym i nie żerować jak wampir na własnym potomstwie. Poświęcanie dzieciom za mało czasu jest jeszcze gorsze." W szerszym kontekście jest to też intrygująca opowieść o złożonym charakterze rewolucji 1917 roku i skomplikowanych losach ludzi znajdujących się po obu stronach rewolucyjnej barykady. Wszystkich zainteresowanych serdecznie zapraszamy na kolejne spotkanie, które odbędzie się 29 października Tekst, M - GBP spotkania z pasjami
Kolejne czwartki "Spotkań z pasjami" już za nami. 26 września 2013 roku naszym gościem była Pani Teresa Lipowska - aktorka, która ukończyła muzyczną szkołę średnią w klasie fortepianu. Po maturze zdała do Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Łodzi, już w czasie studiów pojawiły się pierwsze role w filmach. Wystąpiła w ponad 70 filmach, podkłada głosy do bajek , grała również w licznych
Na Kawie

przedstawieniach i serialach radiowych. Pani Lipowska jest przede wszystkim aktorką teatralną, związana z takimi teatrami warszawskimi jak: Ludowy, Nowy, Syrena czy Współczesny. Pomimo emerytury Pani Lipowska nie przestała grać, dlatego też możemy Ją oglądać m.in. w serialu "M jak Miłość". Pani Lipowska ma już za sobą 56 lat pracy artystycznej. Prywatnie Pani Teresa jest osobą bardzo temperamentną, otwartą, pełną energii i optymizmu, którymi zaraża innych. Bardzo kochająca babcia dwójki wnucząt, bez których nie wyobraża sobie świata. Kocha poezję, w szczególności Tuwima i Księdza Twardowskiego, który zresztą udzielał Pani Lipowskiej ślubu. Uwielbia jazdę na rowerze i kolor fioletowy. O Pani Lipowskiej możemy poczytać w książce autorstwa Marzanny Graff-Oszczepalińskiej "Siła codzienności", która zawiera 18 szczerych wyznań o tym co jest w życiu ważne, co daje nam siłę w codziennych zmaganiach, na czym możemy się oprzeć w trudnych chwilach. Rozmowy są ilustrowane czarnobiałymi zdjęciami ukazującymi prawdziwe oblicze osób, które wypowiadają się w tej książce. Unikanie retuszu i wielokrotnego powtarzania ujęć dało efekt zatrzymania chwili, zamyślenia. Na pytania Marzanny Graff - Oszczepalińskiej odpowiadali m.in.: Teresa Lipowska,
Ewa Błaszczyk, Ewelina Flinta, Barbara Bursztynowicz, ks. Kazimierz Orzechowski, Kuba Przebindowski.
Na Kawie

3 października 2013 r. mieliśmy okazję poznać „Latające Babcie”. Misją Latających Babć jest realizowanie swoich pasji przez panie w wieku 55+. Pasji, na które do tej pory nie było czasu, które były odkładane "na później" ze względu na pracę, obowiązki domowe, rodzinę. Jesień życia to najwyższy czas, by zacząć żyć pełnią życia, by móc spełniać swoje marzenia, by czuć się potrzebnym. W ramach swych działań integrują trzy pokolenia: seniorów, osób w wieku 25 - 40 lat oraz dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Są jedyną w kraju grupą kobiet w wieku 55+, które regularnie odwiedzają dzieci m.in. w Domach Dziecka, prezentując im napisane przez siebie utwory. Do projektu włączają się również rodzice i opiekunowie dzieci, którzy chętnie oglądają spektakle Latających Babć oraz czytają dzieciom utwory, zebrane w ich publikacjach. Latające Babcie połączyła wspólna pasja - pisanie. Spełniają się, pisząc dla dzieci bajki, wiersze i opowiadania, a potem prezentując je w formie bajkowych spektakli w domach dziecka, placówkach opiekuńczych i wychowawczych, przedszkolach, bibliotekach, szpitalach. Uczestniczą w warsztatach literackich, teatralnych i psychologicznych. Same zdobywają na to pieniądze, opracowują scenariusze i scenografie do kolejnych przedstawień. Tworzą dekoracje i potrzebne rekwizyty. W odwiedziny do dzieci wybierają się w niecodziennych strojach, wzbudzając radość i zachwyt. Bajkowa sceneria dodaje ich utworom uroku i pobudza wyobraźnię małych widzów. Latające Babcie są pełne

Na Kawie

zapału, energii, obdarzone licznymi talentami i umiejętnościami. Łączy ich wiele wspólnego, a przede wszystkim to, że działają z pasją i w to, co robią - wkładają całą duszę. Każda z Babć wnosi do projektu coś swojego, niepowtarzalnego. Uzupełniają się wzajemnie, chcą przekazać dzieciom i młodzieży swoją wiedzę i doświadczenie życiowe. 10 października bohaterką spotkania była DJ Wika - Wirginia Szmyt. Pani Wirginia Szmyt jest z wykształcenia pedagogiem specjalnym. Całe życie pracowała z trudną młodzieżą, osiągając znakomite wyniki pedagogiczne. Po przejściu na emeryturę, jak wiele osób, nie mogła znaleźć sobie miejsca, brakowało jej kontaktu z ludźmi. Postanowiła wykorzystać swoje doświadczenie nauczyciela i aktywnie zaangażować się w organizację zajęć dla seniorów na Uniwersytecie Trzeciego Wieku. Bardzo dbała o to, by wszystkie osoby, niezależnie od wykształcenia czy statusu społecznego, nie tylko uczyły się czegoś nowego, ale i czuły się tam dobrze. Wpadła na pomysł, że najlepiej zbliżyć ludzi do siebie poprzez muzykę. Zaczęła więc organizować potańcówki z profesjonalnym Dj - em. Szybko jednak skończyły się fundusze na opłacenie osoby, która prowadziłaby potańcówki. Z drugiej strony, potańcówki cieszyły się takim powodzeniem, że żal było z nich rezygnować. Dlatego Pani Wirginia sama zaczęła grać. Dziś jej życie kręci się wokół muzyki: gra nie tylko na potańcówkach dla seniorów, ale również na dyskotekach dla młodych i sama organizuje dyskoteki międzypokoleniowe. Na wszystkich tych spotkaniach ludzie przyjmują ją bardzo ciepło i podziwiają za talent, odwagę i optymizm. Pani Wirginia odwdzięcza się im pozytywną muzyką i …przyjaźnią. DJ Wika zna większość uczestników swoich potańcówek i często pomaga im rozwiązywać ich problemy osobiste. Jest wsparciem dla młodszych i starszych osób. Dzięki swojej pozycji między dwoma światami może pokazywać seniorom, że „życie zaczyna się dopiero po "70” i że można realizować najbardziej odważne pasje. Młodym natomiast uświadamia, że starsi ludzie mogą ich wiele nauczyć i nie powinni być zostawiani poza marginesem społecznym. Tekst, M - GBP

Na Kawie

STAROŚĆ TEŻ RADOŚĆ.... "JAK SIĘ CZUJĘ" Kiedy ktoś zapyta, jak się dziś czuję Grzecznie mu odpowiem, że dobrze, dziękuję. To, że mam artretyzm to, jeszcze nie wszystko, Astma, serce mi dokucza i mówię z zadyszką. Puls słaby, krew moja w cholesterol bogata... Lecz dobrze się czuję jak na moje lata. Bez laseczki teraz chodzić już nie mogę, Choć zawsze wybieram najłatwiejszą drogę. W nocy przez bezsenność bardzo się morduję, A przyjdzie ranek... znów się dobrze czuję. Mam zawroty głowy, pamięć "figle" płata, Lecz dobrze się czuję jak na swoje lata. Z wierszyka mojego ten sens się wywodzi. że kiedy starość i niemoc przychodzi, To lepiej zgodzić się ze strzykaniem kości I nie opowiadać o swojej starości. Zaciskając zęby z tym losem się pogódź I wszystkich wkoło chorobami nie nudź! Powiadają: "Starość okresem jest złotym". Kiedy spać się kładę zawsze myślę o tym "Uszy" mam w pudelku, "zęby" w wodzie studzę. "Oczy" na stoliku, zanim się obudzę... Jeszcze przed zaśnięciem ta myśl mnie nurtuje: "Czy to wszystkie części, które się wyjmuje?" Za czasów młodości (mówię bez przesady) Łatwe były biegi, skoki i przysiady. W średnim wieku jeszcze tyle sił zostało, żeby bez zmęczenia przetańczyć noc całą... A teraz na starość czasy się zmieniły, Spacerkiem do sklepu, z powrotem bez siły. Dobra rada dla tych, którzy się starzeją: Niech zacisną zęby i z życia się śmieją. Kiedy wstaną rano, "części" pozbierają, Niech rubrykę zgonów w prasie przeczytają. Jeśli ich nazwiska tam nie figurują, To znaczy, że zdrowi i się dobrze czują. Józefa Jucha Wybór tekstu Bogusława Filarczyk historia naszego regionu...
Spotkania z IPN Oddział Łódź
Na Kawie

We wrześniu w Gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Białej Rawskiej w ramach koła historii regionu odbyły się warsztaty na temat „Polacy ratujący Żydów”. Podczas zajęć uczniowie pracowali z tekstem Pani Hannah Gofrit autorki książki „Chciałam wzlecieć jak motyl” poruszającej tematykę Holocaustu. Hannah Gofrit urodziła się w 1935 w Białej Rawskiej. Hannah nie uczęszczała do szkoły, a rodzice uczyli ją w domu. Rodzinie nie wolno było mieszkać poza gettem, jej matka pracowała jako szwaczka dla niemieckich sił. Matka i córka ocalały dzięki rodzinie Skowronek (później uznanej za Sprawiedliwych Wśród Narodów Świata). Książka została przetłumaczona na sześć języków i jest lekturą w Izraelu. Hannah jest żoną , matką i babcią. Przedstawiciele IPN - u przeprowadzili również warsztaty w Szkole Podstawowej im. księdza Jerzego Popiełuszki w Chodnowie na temat „Z flagą narodową przez najnowsze dzieje Polski”. Warsztaty były skierowane do uczniów klas IV - VI, uatrakcyjnione prezentacjami multimedialnymi oraz ciekawymi tekstami źródłowymi. Praca jaka została nawiązana z Oddziałem IPN - u w Łodzi trwa już od kilku lat i jest cykliczna. Tekst, Agnieszka Walczyńska - Łoś Opiekun koła historii regionu w Gimnazjum w Białej Rawskiej

Na Kawie

Bialski Uniwersytet Trzeciego Wieku Po raz drugi w dniu 13 października 2013 roku w Miejsko - Gminnej Bibliotece Publicznej zebrały się osoby, które były zainteresowane założeniem Stowarzyszenia „Bialski Uniwersytet Trzeciego Wieku”. Spotkanie organizacyjne odbyło się tydzień wcześniej, w czasie którego zostały przedstawione główne założenia powołania do życia UTW, zaś goszczący na nim przedstawiciele Bialskiego Stowarzyszenia Historycznego w bardzo przejrzysty sposób opowiedzieli o swojej pracy w stowarzyszeniu i roli jaką przypadło im w strukturach stowarzyszenia pełnić. W spotkaniu uczestniczyło osiemnaście osób, w związku z czym spełniony został podstawowy warunek niezbędny do założenia stowarzyszenia. Komitet założycielski podjął niezbędne dla założenia stowarzyszenia uchwały, powołał do życia zarząd stowarzyszenia i komisję rewizyjną, przyjął projekt statutu, a także wyznaczył trzyosobowy komitet założycielski, który ma obowiązek dokonać prac związanych z rejestracją stowarzyszenia w KRS. Wszystkie zainteresowane osoby zapraszamy do zapisywania się do naszego stowarzyszenia, oferta zajęć jest w trakcie przygotowywania. Bliższych informacji udziela Barbara Szkopińska - dyrektor Miejsko - Gminnej Biblioteki w Białej Rawskiej. Tekst, M - GBP moja pasja...
„Ogród ceramika” - mój sposób na życie z pasją.
Na Kawie

Pasja tworzenia czegoś dla siebie w wolnym czasie skłoniła mnie do uczestniczenia w różnych warsztatach plastycznych między innymi w warsztatach ceramicznych. Wtedy to przekonałam się w jaki sposób tworzenie w materiale jakim jest glina może wpłynąć na sferę emocjonalną człowieka. Poczułam jak praca twórcza w wolnym czasie może być przyjemną formą relaksu, czasem aktywnie spędzonym, kiedy to można się czegoś nauczyć oraz spędzić miło wolny czas wraz z różnymi ciekawymi ludźmi. Na tych warsztatach zrodził się pomysł na stworzenie własnej pracowni ceramicznej, gdzie mogłabym zaspokajać swoją potrzebę tworzenia łącząc ją z pracą zawodową. W mojej pracowni ceramicznej „ Ogród ceramika” realizuję swoje pomysły, a także staram się zaspokoić potrzeby innych wytwarzając ceramikę na zamówienie. Tematyka i forma ceramiki jest rożna zaczynając od pater, mis, donic po rzeźby i gadżety. Rezultaty mojej pracy można zobaczyć na stronie internetowej www.ogrodceramika.netgaleria.eu Oprócz tego realizuję swój projekt „Warsztaty ceramiczne dla każdego”, podczas których uczestnicy w różnym wieku próbują swoich sił w lepieniu w glinie, wytworzone wyroby wypalone w piecu ceramicznym są później ich własnością. Warsztaty te mają wiele zalet, są formą spędzenia aktywnie wolnego czasu, edukacją artystyczną, terapią i profilaktyką.

Na Kawie



Na Kawie



Na Kawie

Ostatnio organizowałam warsztaty w Galerii Lawendówka podczas projektu pt: „Szlakiem rawskich wiosek tematycznych” w projekcie pt.: „Zaprzyjaźnij się z przyrodą”, którego autorem jest pani Maria Kaczorowska. Praca twórcza w przeciwieństwie do naśladowczej rozwija naszą osobowość. Ja wybrałam tworzenie w sferze artystycznej, ale można realizować się wymyślając coś nowego w różnych innych dziedzinach życia.

Na Kawie Na Kawie Anioł lampion, koszyczek ażurowy zielony, lampion z liśćmi i patera ażurowa. Wykonanie Alina Mews



Na Kawie

Namawiam wszystkich do szukania swoich pasji i robienia w życiu tego co sprawia przyjemność, do realizowania swoich marzeń nawet powolnymi krokami, ponieważ one sprawiają, że czujemy się wolnymi ludźmi, spełnionymi, radosnymi nawet w trudnych momentach życia. Prawdziwa pasja tworzenia rozwija się w nas wtedy, kiedy się nią dzielimy z innymi. Alina Mews Pracownia ceramiczna„Ogród ceramika”





Na Kawie

Wielki Turniej Edukacji Medialnej czyli pojedynek na umiejętności, kreatywność i wiedzę Uczysz się w szkole ponadgimnazjalnej, interesujesz się nowymi mediami? Ten konkurs jest właśnie dla Ciebie! Na czym polega Wielki Turniej Edukacji Medialnej? Wielki Turniej Edukacji Medialnej to konkurs, który potrwa od listopada 2013 do kwietnia 2014. Będzie składał się z trzech etapów: pierwszy to test online, drugi to projekt do samodzielnej realizacji, a trzeci to zawody finałowe, które odbędą się w Warszawie. Jak będzie wyglądał I etap konkursu? I etap Wielkiego Turnieju Edukacji Medialnej odbędzie się 21 listopada 2013 o godz. 15.30. Będzie miał postać testu online składającego się z pytań otwartych i zamkniętych. Do rozwiązania testu można przystąpić w dowolnym miejscu. Po zamknięciu rejestracji każdy uczestnik otrzyma indywidualną instrukcję z adresem strony, na której udostępnione zostaną zadania turniejowe. Zakres tematyczny pytań obejmuje treści zawarte w podstawowym i zaawansowanym kursie edukacji medialnej. Rozwiązując test, uczestnik może korzystać ze wszystkich dostępnych sobie narzędzi, zwłaszcza z wyszukiwarki internetowej. Obowiązuje jednak zasada samodzielnego rozwiązywania zadań turniejowych. Uczestnik będzie mieć od 60 do 90 minut na rozwiązanie testu od momentu udostępnienia pytań. Opiekun powinien zadbać, aby w momencie rozwiązywania testu uczestnicy mieli dostęp do komputera ze stabilnym dostępem do internetu, zainstalowaną przeglądarką internetową i pakietem biurowym (np. bezpłatny Libre Office). Jak przystąpić do rywalizacji? Uczestników zgłasza opiekun – nauczyciel, bibliotekarz lub animator kultury. Wystarczy wypełnić formularz i gotowe. Dlaczego warto? Nagrodą w Wielkim Turnieju jest atrakcyjna niespodzianka, o którą warto zawalczyć. Poza tym celem konkursu jest kształtowanie świadomych użytkowników nowych mediów. Czyli takich, którzy są krytycznymi odbiorcami informacji, którzy rozumieją język mediów. W sposób przemyślany tworzą wizerunek i relacje. Przestrzegają standardów etycznych oraz dbają o swoje bezpieczeństwo w sieci. Świadomi użytkownicy są kreatywni, potrafią tworzyć komunikaty z użyciem nowoczesnych narzędzi, przetwarzać je i prezentować efekty swojej pracy. Dostrzegają i rozumieją również prawne i ekonomiczne aspekty działania mediów.

Na Kawie

Jak się przygotować? W serwisie edukacjamedialna.edu.pl znajdują się pomocne materiały dydaktyczne. Opiekunów zachęcamy do prowadzenia zajęć z edukacji medialnej, ponieważ są one najlepszą formą przygotowania do turnieju. Uczestnikom pomoże wiedza w pigułce, słowniczek i zadania sprawdzające, które znajdują się w każdej lekcji. Jaki jest harmonogram? • Rejestracja uczestników – 7 października – 4 listopada 2013 • I etap – 21 listopada 2013, godz. 15.30 • Ogłoszenie wyników – do 16 grudnia 2013 • II etap – 13 stycznia – 28 lutego 2014 • Ogłoszenie wyników – do 10 marca 2014 • Finał – 11-12 kwietnia 2014 Gdzie można znaleźć więcej informacji o konkursie? Szczegółowe informacje o Wielkim Turnieju Edukacji Medialnej znajdują się w regulaminie konkursu. Zapraszamy również do kontaktu mailowego z zespołem Edukacji Medialnej: email: edukacjamedialna@nowoczesnapolska.org.pl Projekt dofinansowano ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. ZAPRASZAMY! 1 listopada Uroczystość Wszystkich Świętych
"SPIESZMY SIĘ KOCHAĆ LUDZI TAK SZYBKO ODCHODZĄ..." ks. Jan Twardowski
Na Kawie

„Tym co odeszli” Jak zmienność pór roku tak pewne jest przemijanie, pamięć o tych co odeszli w umysłach i sercach zostanie. Płomień znicza zgaśnie, kwiaty zwiędną na mogile, lecz pamięci nic nie zatrze, wartość tkwi w jej sile. Listopad kładzie na grobach bliskich chryzantemy, ogień pamięci widać z wszystkich cmentarzy. Ile żyć będziemy? My tego nie wiemy, ważne jak - czyśmy młodzi czy starzy. Życie wędrówką jest człowieka i każdy kroczy naprzód swoją drogą. Na ludzką duszę dobry Bóg czeka, niech serce Twoje nie napełnia się trwogą. Tekst, Barbara Ładzińska